با محدود کردن اینترنت بین‌الملل و تکیه بر شبکه داخلی یا همان شبکه ملی، آیا واقعاً امنیت سایبری افزایش پیدا می‌کند؟ این سوالی است که در سال‌های اخیر به‌طور جدی مطرح شده و پاسخ به آن نیازمند بررسی دقیق و همه‌جانبه است.
به نقل از وب سایت امنیتی یوزیت در نگاه اول، ممکن است این‌گونه به نظر برسد که کاهش ارتباط با اینترنت جهانی می‌تواند سطح تهدیدات را کاهش دهد؛ اما در عمل، این موضوع ابعاد پیچیده‌تری دارد که باید با دقت مورد تحلیل قرار گیرد.
شبکه داخلی یا اینترنت ملی به زیرساختی گفته می‌شود که در آن مسیر انتقال داده‌ها، سرویس‌ها و پلتفرم‌ها به‌جای وابستگی به خارج از کشور، در داخل همان کشور مدیریت و میزبانی می‌شوند.
به بیان ساده‌تر، زمانی که کاربر آدرس یک وب‌سایت را وارد می‌کند، درخواست او از طریق سیستم نام دامنه (DNS) به سرور میزبان هدایت می‌شود. اگر این فرآیند به‌درستی انجام شود، وب‌سایت برای کاربر نمایش داده خواهد شد.
در یک شبکه داخلی، اگر DNS و سرور مقصد در داخل کشور قرار داشته باشند، دسترسی به آن امکان‌پذیر است؛ در غیر این صورت، کاربر با خطا مواجه خواهد شد.
بنابراین، تنها وب‌سایت‌ها و سرویس‌هایی که در داخل کشور میزبانی می‌شوند در دسترس خواهند بود و سایر منابع خارجی عملاً از دسترس خارج می‌شوند.
برای تحلیل دقیق این موضوع، باید بین دو مفهوم مهم تمایز قائل شویم: قطع اینترنت و محدودسازی اینترنت.
قطع اینترنت به معنای عدم دسترسی کامل به اینترنت بین‌الملل است؛ در حالی که محدودسازی اینترنت به معنای دسترسی کنترل‌شده و محدود به برخی منابع خارجی است.
این دو رویکرد اگرچه در ظاهر مشابه به نظر می‌رسند، اما در عمل تفاوت‌های بسیار مهمی دارند و پیامدهای آن‌ها نیز کاملاً متفاوت است.
در شرایطی که ارتباط با اینترنت جهانی به‌طور کامل قطع شود، به‌طور طبیعی برخی از تهدیدات خارجی کاهش پیدا می‌کنند.
این موضوع به‌خصوص در مورد حملات ساده و خودکار می‌تواند تا حدی صادق باشد.
اما این تنها یک روی سکه است. قطع کامل اینترنت به معنای قطع ارتباط با تمامی سرویس‌ها، خدمات و زیرساخت‌های جهانی است.
در چنین شرایطی، کشوری می‌تواند این رویکرد را به‌طور کامل اجرا کند که از نظر زیرساختی کاملاً مستقل باشد و بتواند تمامی نیازهای نرم‌افزاری و سخت‌افزاری خود را بدون وابستگی به خارج تأمین کند.
در غیر این صورت، قطع اینترنت نه‌تنها مفید نخواهد بود، بلکه باعث ایجاد اختلالات گسترده در خدمات و زیرساخت‌ها خواهد شد.
در بسیاری از کشورها، از جمله ایران، آنچه در عمل اجرا شده، محدودسازی اینترنت بوده است نه قطع کامل آن.
در برخی بازه‌های زمانی، میزان دسترسی به اینترنت بین‌الملل به شدت کاهش یافته و حتی به حدود یک تا دو درصد رسیده است.
در چنین شرایطی، کنترل و مدیریت ترافیک آسان‌تر می‌شود، زیرا بخش عمده‌ای از داده‌ها در داخل کشور جریان دارند.
این موضوع ممکن است در نگاه اول باعث افزایش امنیت به نظر برسد، زیرا می‌تواند از برخی حملات ساده جلوگیری کند.
اما باید توجه داشت که حملات پیشرفته و هدفمند، از مسیرهای ساده عبور نمی‌کنند و محدودسازی اینترنت نمی‌تواند مانع جدی برای آن‌ها باشد.
این نوع حملات می‌توانند از طریق روش‌های پیچیده، شبکه‌های ناشناس و ابزارهای پیشرفته به هدف خود برسند.
در کشوری که بسیاری از خدمات و نرم‌افزارها وابسته به اینترنت بین‌الملل هستند، محدودسازی اینترنت می‌تواند پیامدهای منفی گسترده‌ای به همراه داشته باشد.
در کوتاه‌مدت، ممکن است این رویکرد بتواند از برخی تهدیدات سطحی جلوگیری کند؛ اما در بلندمدت، مشکلات جدی‌تری ایجاد خواهد شد.
یکی از مهم‌ترین این مشکلات، عدم دسترسی به بروزرسانی‌های امنیتی است. بسیاری از نرم‌افزارها و سیستم‌ها برای حفظ امنیت خود نیازمند بروزرسانی مداوم هستند.
در صورت محدودسازی اینترنت، این بروزرسانی‌ها با اختلال مواجه شده و همین موضوع می‌تواند باعث ایجاد حفره‌های امنیتی شود.
علاوه بر این، اختلال در عملکرد سرویس‌ها و کاهش کیفیت زیرساخت‌ها نیز از دیگر پیامدهای این رویکرد است.
برای مثال، در سال ۱۴۰۵ که تا زمان نگارش این مقاله، اینترنت به مدت ۵۴ روز به اندازه 99 درصد محدود به شکبه داخلی است.
با توجه به عدم دسترسی به اینترنت بین الملل شاهد بروز اختلالات در برخی زیرساخت‌های حیاتی از جمله مشکلات ایجادشده در بانک سپه بوده‌ایم.
همچنین بخش بزرگی از سایت های دولتی و دانشگاهی به نقل از زومیت دچار اختلال در گواهی امنیتی اس اس ال سایتشان شده و از دسترس خارج شداند.
این اتفاق نشان می‌دهد که محدودسازی یا قطع اینترنت، نه‌تنها راهکار پایداری برای افزایش امنیت نیست، بلکه می‌تواند باعث افزایش آسیب‌پذیری‌ها نیز شود.
یکی از پیامدهای مستقیم محدودسازی اینترنت، افزایش استفاده از ابزارهای تغییر IP یا همان فیلترشکن‌ها است.
این ابزارها در بسیاری از موارد از منابع نامعتبر تهیه می‌شوند و می‌توانند کاربران را در معرض خطرات جدی قرار دهند.
استفاده از این ابزارها نه‌تنها امنیت فردی کاربران را تهدید می‌کند، بلکه می‌تواند سطح امنیت سایبری کل جامعه را نیز کاهش دهد.
اگر هدف، افزایش امنیت سایبری است، راهکار اصلی نه در محدودسازی اینترنت، بلکه در تقویت زیرساخت‌ها و ارتقای سطح امنیت سیستم‌ها نهفته است.
کشورهایی که در حوزه امنیت سایبری پیشرو هستند، به‌جای محدود کردن دسترسی کاربران، بر روی بهبود زیرساخت‌ها، آموزش نیروی انسانی و استفاده از فناوری‌های پیشرفته تمرکز کرده‌اند.
با ایمن‌سازی زیرساخت‌ها، حتی در صورت دسترسی کامل به اینترنت بین‌الملل نیز می‌توان سطح بالایی از امنیت را حفظ کرد.
محدودسازی یا قطع اینترنت، اگرچه ممکن است در ظاهر راهکاری ساده برای افزایش امنیت به نظر برسد، اما در عمل نه‌تنها مؤثر نیست، بلکه می‌تواند مشکلات و آسیب‌پذیری‌های بیشتری ایجاد کند.
امنیت واقعی در گرو سرمایه‌گذاری بر روی زیرساخت‌ها، بروزرسانی مداوم سیستم‌ها، افزایش آگاهی کاربران و استفاده از راهکارهای اصولی در حوزه امنیت سایبری است.
به بیان ساده، به‌جای پاک کردن صورت مسئله، باید به دنبال حل ریشه‌ای آن بود.
منبع » آکادمی ایتروز
برای ثبت نظر، ابتدا وارد حساب کاربری خود شوید.
